dinsdag 29 juli 2003

Ik ga eens schaamteloos citeren uit een artikel: "In the United States (as in England), France and Italy have long stood as models of contrasting cultural and social styles. France represents urbanity, cynicism, artfulness, formality, protocol, high theory, elitism, snobbery, and propriety. Italy stands for naturalness, informality, accessibility, practicality, spontaneity, optimism, intuitiveness, and family feeling. Those contrasts are apparent in movies, literary philosophy, couture, cuisine, wine, and, most recently, education. (Italian styles of child care, emphasizing creativity and spontaneity, are being studied not just by Americans, but by the French themselves, who now view their own system as overregimented.)" Zo. Als je dat maar weet. Goed, hier en daar is het wel juist, evengoed zou ik een hoop andere opmerkingen en observaties over de Italianen kunnen maken. En zeker niet allemaal positief. Politiek gezien zijn Italianen behoorlijk naïef. Wat de "family feeling" betreft wordt dit door veel jonge Italianen als uitermate benauwend ervaren. "Informality"? Ik denk dat dit een groot misverstand is. Italianen zijn uiterst formeel met veel gedragscodes. "But when Reagan's "morning in America" political optimism and Clinton's prosperity ushered in a period of serenity in the 1980s and '90s, an increasingly self-confident population sought styles of living that embodied informality and familial ease. That casualness drew Americans to Italy. Italian movies like Cinema Paradiso, The Postman, and Life Is Beautiful eclipsed French films in popularity; Bella Tuscany displaced A Year in Provence, the latter enduring through so many sequels only because it celebrated the Italian part of France. Marcella Hazan trumped Julia Child; and impenetrable French menus spawning tiny portions of food drowning in egg-butter-cream sauces yielded to Italy's cornucopia cuisines, prepared in olive oil, now elevated to a medical wonder." Opvallend genoeg gaat dit artikel over het taalgebruik - de terminologie - van wijnbeschrijvingen. Toch al een hilarisch taaltje. Het blijkt nu ook min of meer aan mode onderhevig te zijn; zelfs de politiek speelt hierin een rol. Als in Amerika Frankrijk buiten de boot valt en Italië het overneemt veranderd ook de taal. Het zijn vooral de verschillen die mij opvielen. Hoe men bijvoorbeeld over een land denkt; de vooroordelen, de indruk die men krijgt, de mate waarin men zich een beeld kan vormen wat een Fransman is - of een Italiaan. De verschillen in de cultuur zijn inderdaad opvallend aanwezig, maar de schrijver van het artikel - die voornamelijk de verschillen in de terminologie van wijnbeschrijvingen aangeeft - is hier en daar niet erg genuanceerd. 3:06:31 PM    comment []