My new address is http://blog.zog.org.
Not because I was immensely dissatisfied with Radio, just because TypePad is the better service. That, and Robb's Law: I don't want to have a weblog (any website really) on a domain that I don't own.
Ik ben verhuisd
Mijn nieuw adres is http://blog.zog.org.
Niet omdat ik heel erg ontevreden was van Radio, maar gewoon omdat TypePad beter is. En omdat ik er een website kan hebben op mijn eigen domeinnaam.
zondag 13 juli 2003
Ik zat daarjuist op hetzelfde vliegtuig als één van die irritante presentatrices van lifestyledinges op JimTV. Ze ziet er in het echt beter uit dan op tv. Er was een hele roedel mensen bij, onder meer ook een cameraman, dus ik vermoed dat ze terugkwamen van een reportage.
Boeiend!
Hehe. Overgestapt in Noord, op de trein naar Knokke/Blankenberge. Die er een half uur minder over doet, dus zelfs met tien minuten wachten win ik nog twintig minuten. Tja.
En ik was bijna mijn valies op de andere trein vergeten, 't zou proper geweest zijn.
Enfin, met een beetje geluk zie ik Zelie en Louis nog, en kan ik Cadeaus Overhandigen. Altijd het meest wijze van op reis gaan: terugkeren met dingen voor de kinderen. Gelijk de eerste computerspelletjes van ons leven, die keer dat mijn vader uit amerika terugkwam. Zo'n rood ding en een geel space invadersachtig ding, kwaliteitsgerief!
De conducteur laat mij juist weten dat ik op de stoptrein naar Gent zit. Hrm. Zou ik dan afstappen in Brussel ergens en een andere pakken? Of zou het ongeveer op hetzelfde uitkomen?
Ik had het eigenlijk moeten vragen aan die mens, misschien als ik hem nog eens zie... Maar tegen dan zijn we misschien al Brussel voorbij... En dan kan ik niet meer op een snellere trein overstappen... Aargh!
Nee. Ik ga gewoon in het eerste grote station afstappen, Centraal of zo, en daar een IC pakken.
Heh. Alsnog op de trein geraakt.
Ik dacht dat het vliegtuig een paar uur vroeger zou toekomen, dat komt ervan met die tussenlanding. In ieder geval: ik ben op tijd om vanavond 24 te zien.
't Zal wel weer zo'n klein vliegtuig zijn: de gates op het gelijkvloers geven niet uit op zo'n slurf-naar-vliegtuig, passagiers worden per bus naar elders vervoerd.
't Is hier anders wel een mastodontisch grote luchthaven. We zijn net vertrokken van gate G68; het nummeringssysteem begint met A1.
Met een beetje geluk zitten we in een propellervliegtuig... neen, we zijn er al voorbij. Oh well, identiek het zelfde als daarnet dus.
Hm. Die wireless lukt alleen maar in het luchthavengebouw zelf. Ik zit nu net op de bus naar het vliegtuig, en daar is al helemaal geen ontvangst meer.
Surrealistisch, daarnet MSN met Free over wireless in de luchthaven. De wereld is science fiction geworden.
Kom het nondedju tegen! Wat lees ik in de Standaard? Freya Van den Bossche minister van leefmilieu! En er was al twijfel over Fientje Moerman omdat er teveel Oost-Vlamingen in de regering zouden zitten!
Tsss. En Q voor administratieve hervorming, jongens toch.
Een mens weet dat hij écht oud wordt als er mensen in de regering zitten die hij nog gekend heeft als ze nog op school zaten.
He bah,vlucht heeft vertraging... 15:25 ipv 15:10.
München luchthaven, en ze hebben hier ook wireless, weee!
Naast mij zit een amerikaan te onderhandelen met Sloveense en Italiaanse havenkapiteinen, met inbegrip van afkoopsommen en alles. Hij wilt blijkbaar een race organiseren, en is een paar weken te laat met alles aanvragen, en er zijn persoonlijke zaken aan de hand en alles, enfin 't is een ingewikkelde zaak.
Dat vliegtuig van Zagreb naar hier was echt wel een minuskuul ding. Grappig, daar niet van.
Voilà, 't zit erop. Om half elf samen met Paul per chauffeur naar de vlieghaven gebracht en nu met een tussenlanding in München weer naar Zaventem.
Duty-free aankopen gedaan (spekken voor Sandra, speelgoed en t-shirts voor de kinderen), en nu is 't alleen nog wachten op de vlieger.
Ik heb al mijn gerief trouwens in handbaggage mee: bij het toekomen stond mijn valies open op de band, ik heb er geen vertrouwen in dat die inladen in Zagreb, uitladen in München, weer inladen in München en uitladen in Brussel overleeft.
Ik had weer een klaar excuus (hoofdpijn, ugh, moe, dingen), maar ik ben dan toch maar meegeweest naar het galadiner.
Het was zeer goed.
Wacht, laat mij dat rephrasen: het was zéér goed. Het eten was zeer lekker: voorgerecht een croatische chorizo met platachtige kaas en hespachtig vlees met chili en olijven en daarna een rundsbouillon met een soort deegwaren erin. Het zag er alemaal niet uit, maar: wel heel lekker.
Tussen soep en hoofdgerecht was ons een verrassing beloofd. Er stond ook al een electrische piano, en er liep een mooi meisje rond met haar tot aan haar middel, van het type waavan het niet onredelijk zou gewees zijn om te vrezen dat ze zigeunergewijs dansend mensen van tafel zou halen. Later bleek dat er nog een violist bij was, wij dachten dat het helemaal verloren was. Zigeunerdinges.
Onze collectieve verbazing was niet weinig groot toon die juffrouw begon te zingen. Wie schetst onze verbazing als die juffrouw, één meter zestig, geschat 45 kilo, blijkt operazangeres te zijn? En niet alleen dat, maar dan ook nog eens een diepe diepe alt, met een stem als een klok! Ze begon met Habanera uit Carmen van Bizet, en het is niet overdreven om te zeggen dat we allemaal plat lagen.
Het programma heeft zo'n drie kwartier geduurd, en werd afgesloten met een bisnummer (Santa Lucia) en een verzoeknummer voor Massimo (O Sole Mio, in een versie die denk ik aan de overkant van de straat ook hoorbaar was). Enfin, een groot, groot succes.
Het hoofdgerecht was een keuze van vlees. Eigenlijk allemaal vlees, die croatische keuken. Er was kalkoen en lam en schaap en kip en vanalles nog. Allemaal gepresenteerd als was het een gaarkeuken (met uizondering van het schaap, daar zat voor de liefhebbers de kop erbij), maar allemaal bijzonder lekker.
En dessert was strudel. Appelstrudel en kersenstrudel en een vreemd soort kaasstrudel met zout.
Er zijn, onvermijdelijk, een paar speeches gegeven, mar die waren gelukkig allemaal kort en to the point: Massimo om Zeljko en team te bedanken, Zeljko om ons allemaal niet te bedanken want het was ons werk maar om ons te feliciteren met het goeie werk, en Lex met een speciaal bedankje voor Zeljko (een zak stroopwafels uit Gouda, "zes want ik kreeg er één gratis als ik er vijf kocht").
De mensen zijn eigenlijk ook allemaal sympathiek, en alle speeches of tot ziensen werden steevast afgesloten met "tot in Parijs hé". Ik vind het eigenlijk wel spijtig dat ik al die mensen riskeer nooit meer te zien, maar ja, c'est la vie.
Afijn, we (Margot en Paul en Kim en Phil en mezelve) zijn dan na het resto nog een glas gaan drinken in de Orangina, café tussen daar en het hotel, op het plein waar het nationaal theater staat (dàt theater dat identiek hetzelfde is als dat in Wenen, precies).
En dan moe edoch voldaan naar het hotel. Ik denk niet dat het mij nog lukt om Taken te kijken, ik ga direkt gaan slapen denk ik.
